အင္ဂရား သခင္မ
........................
လရို႕ သာေခါင္
တေပါင္း ႏြီဦး
၀ါးငွက္ေခ် တြန္သံက်ဴးလို႔ ........
ၾကီြက် ငါအသဲ
ရႊက္ေျခာက္တိပိုင္
တျဖဳတ္ျဖဳတ္နန္႔
သခင္မ ျခီအပါးခရသည္။
သခင္မ လားရာ
တေလ်ာက္လမ္း၀ယ္
ပန္းမ်ိဳးတစ္ရာ
သက္ဆင္းၾကီြလို႕
ငွက္မ်ိဳးေမာင္ႏွံ
သံျပိဳင္ဆိုလ်က္
ေတးျခင္းသီကံုး ဆိုကတ္သည္.....။
အင္ဂရားသခင္
အုိ အသ်ွင္မ
တစ္သက္တစ္ခါ
ခ်စ္မိေဒလူ
ေဒ ငမိုက္အား....
အသ်ွင္မ၏ အင္ဂရားပန္တိနန္႔
ပစ္လ်က္
ခ်စ္ၾကိမ္လံုးနန္႔
ဆံုးမေတာ္မႈပါ..........။
(အသက္နန္႔ထပ္တူခ်စ္ရသူ အင္ဂရားပန္းေခ်သို႔)
ေအးေမာင္(ရင္အံုေတာ္ဓာတ္)
(၀၃၊၀၃၊၂၀၁၀) (၂၃း၁၂)
Warmly Welcome to Arakan (ဘုရားသာသနာျမီ ေမာင္ရို.ရခိုင့္ဌာနီ)
ရခိုင္ေမာ္ဒန္ေရာ့(ခ္) (Arakan Modern Rock)
Thursday, 6 May 2010
အင္ဂရား သခင္မ
Posted by KingMarayu at 09:16 0 comments
Labels: ရခိုင္ကဗ်ာ
Friday, 27 November 2009
သငယ္နာမစင္ အခ်စ္
စိတ္ေနာက္ကို
ခိုးရႊာလိုက္ခ်င္ေရ
နင့္ကို
ၾကက္ေပါင္ တိုက္ပီးနိန္ကတ္ေတ .....။
နင့္ အခ်စ္က
အစြာပိုင္စြာေရာင္
အေခ်ခါ
ဖင္မွာ ၀ဲေပါက္ေပါက္လို႔ဂါ
ခံရေရ ငါ့မွာ
ႏွလံုးသားတိ နာ
သီြးတိရပ္
ျခီတိ၊လက္တိ
ျဗျဗန္းတုန္ေရ ေဒ........
နင္ဇာျဖစ္လို႔
ငါ အသဲတိကို
မုန္႔သန္း ေထာင္းေရပိုင္
ေထာင္း နိန္စြာေလ ခ်စ္ေခ် ......
မိုင္ေပါင္း ယုဇနာက
အလြမ္းတိ ေျခာက္ပိႆာ နန္႔
အရႈးတစ္ပိုင္း ခ်စ္ငတ္ၾကီးကို
စာနာ နားလည္ပီးဘလင္
ဘုေသ်ွ...............။
ေအးေမာင္(ရင္အုံေတာ္ဓာတ္)
၁၆၊၁၁၊၂၀၀၉
Posted by KingMarayu at 09:44 0 comments
Labels: ရခိုင္ကဗ်ာ
ဆင္းရဲျခင္း၏သားေကာင္မ်ား
(၁)
ဇာလူက စတိုက္လိုက္ေတမီးေလ့ မသိ၊ သေဘာက္ဇာေတာ တစ္ေတာလံုးေလာင္ပါလားသည္။ ေဒသေဘာက္ဇာေတာ ဆံုးလ်ွင္ ေျမာက္ဘက္အစြန္းက ေကာက္ရိုးပံုတိကို မီးစြဲေလာင္လိမ့္မည္။ ေကာက္ရိုးပံုတိ မီးစြဲေလာက္ကြ်မ္းလ်ွင္ ျပာပံုဘ၀ ကိုခ်က္
ခ်င္းေျပာင္းလဲလားသည္။ ျပာကို မိုးခါ ကြ်ဲမစား၊ အခင္ၾကီး သံၾကီးေအာင္ တစ္ေယာက္ ခြ်ဲတိအလံုးလိုက္က်လ်က္၊ ဇြဲမေခ်ာဘဲ အိမ္းေလွးခက္ႏွင့္ မီးကို ျငိမ္းသတ္ရန္ၾကိဳးစားနိန္သည္။ ၾကည့္ရစြာ ရင္ဆာဖို႔ ေကာင္းပါသည္။ အျငိဳးတၾကီးႏွင့္ ၾဟိ့ကို တိုးတိုး လာေသာ ေဒ မီးဟုန္ၾကီးကို အိမ္ေလွးခက္ေခ်တစ္ခက္ႏွင့္ ဘေဇာင္ဘင္ အန္တု ႏိုင္ပါဖို႔ေလ့......။ ဂေကာင္းမၾကာလိုက္ အခင္ၾကီး သံၾကီးေအာင္ အိမ္ေလွးခက္ကို မီးဟုန္ၾကီးက ေဒါသတၾကီးႏွင့္ ၀ါးမ်ိဳးလိုက္သည္။
အခင္ၾကီးသံၾကီးေအာင္တစ္ေယာက္ မိမိ အသက္ကို ဖက္ႏွင့္ထုပ္လ်က္ မီးေတာၾကီးထဲက ျပီးလႊားထြက္လာလိုက္ရသည္။ ကံေကာင္းသည္ ခႏၵာကို မီးမစြဲလီ။ လႏွင့္ၾကာေအာင္ က်င္ကိုင္ခရေသာ သူပိုင္ဆိုင္ေသာ ေကာက္ရိုးပံုၾကီး ၂ လံုး ၂ မိနစ္အတြင္း ျပာဘံုအျဖစ္သို႔ ေျပာင္း
လဲလားသည္။ အခင္ၾကီး သံၾကီးေအာင္ တစ္ေယာက္ မ်က္ရည္ကိုသုတ္၊ လက္သီးဆုပ္လ်က္ အားမတန္လို႔ မာန္ေလ်ာ့လိုက္ရသည္။ ဇာတ္လမ္းကို ေဒေလာက္ႏွင့္ မတန္းသိမ္ပါ။ မိသားစုကို လုပ္ေကြ်းနိန္ေသာ သူ႕ကြ်ဲတစ္ျခံ အသက္ဆက္ေရး အခင္ၾကီးတစ္ေယာက္ သခ်ၤာတြက္ရလီသည္။
(၂)
ဘ၀သည္ အလြန္ဘင္ဆန္းၾကယ္ပါသည္။ နားမလည္ႏိုင္မႈႏွင့္လဲျပည့္နိန္ပါသည္။ ကံသည္ အလုပ္ဟု ဘုရားကေျပာပါသည္။ ဆင္းရဲလို႔ မလႈဴႏိုင္၊ မလႈဴႏိုင္လို႔ ဆင္းရဲသည္ဟု ဘုန္းၾကီးတိ ဆံုးမတတ္သည္။ တစ္ခါတလီ ကံသည္ အလြန္ဘင္ နားလည္ရခက္တတ္ျပီး၊ အလုပ္ကို တနားေလ့ မျငိမ္းေအာင္ လုပ္နိန္ေရ လႈတိကိုဘင္ ျခီႏႈန္းသတ္ပနာ ဆင္းရဲေအာင္ဖန္တီးပါသည္။ ကံ၏ ချဗားသတ္၊ သေရာ္မႈေအာင္တြင္ ရခိုင္ျပည္ဟိ ေလာင္ဗြန္းရႊာက ရႊာသားတိ အလႈးအလဲခံရသည္။ မိုးထဖ (၅) နာရီမွ ထလ်က္ ညနိန္ ၇ နာရီ အခ်ိန္ထိ မနားမနိန္ အလုပ္လုပ္ေဂေလ့ ေဒရႊာသားတိ ထမင္းတစ္လုပ္လုပ္ကို အႏို္္င္ႏိုင္စား၍ဘ၀ ဆက္ရေသာ အျဖစ္ကုိၾကည့္လ်င္ ကံဆိုသည္မွာ အလုပ္ဟု ဆိုေသာ ဘုရားစကားကို တစ္စိေခ်ေလာက္ ဘ၀င္မက်ခ်င္ပါ။
ေက်ာင္းနိန္ေပ်ာ္၍စာေတာ္ရမည္ဟု ေၾကြးေၾကာ္ထားေသာ ျမန္မာအစိုးရပညာေရး ေဆာင္ပိုဒ္သည္ ဒါေခ်ခိုင္ရို႕ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ရို႕အတြက္ အဖရိကတိုက္က လႈရိုင္းတိကို စတားဘတ္(ခ္) ေကာ္ဖီအေၾကာင္းလားေျပာခီစြာႏွင့္တူသည္။ ေၾကြးေၾကာ္ျခင္းသည္ အာဏာဟိလူတန္းစားတိအတြက္ ပါးစက ျပဳတ္က်လာေသာ အသီေကာင္ သနားခါးလူ ေဖာ္မ်ဴလာတစ္မ်ိဴးျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။
၃၈ဒီဂရီစင္တီဂရိတ္ အပႈခ်ိန္သည္ ဖဲသာဟိ၊ပညာတတ္လူတန္းစားတိအတြက္ သီေအာင္ဘင္
ပႈျပင္းေသာ္လည္း ဒါေခ်ခိုင္ရို႕ေမာင္ႏွမရို႕အတြက္ အိုေအစစ္ကို ေယာက္ဖေခၚသည့္ ေဖာ္မ်ဴလာ တစ္မ်ိဴးျဖစ္သည္။ တေတာက္ပႈေသာ နီေရာင္ေအာက္တြင္ ရီခမ္းငါးၾဟာရေသာ လူသားတစ္ေယာက္ ၀မ္းေရးသည္ ၁ နာရီလုပ္လွ်င္ ၁၀ ေဒၚလာရေသာ ရခိုင္သားတစ္ေယာက္ ၀မ္းေရးထက္ ဒႆနဆန္သည္ဆိုလ်င္ အကြ်န္မွားပါဖို႔လား။ ႏီြရာသီ ရီခန္းငါးၾဟာရေသာ အလုပ္သည္ ကမၻာေလာက္ အႏၱရာယ္မ်ားပါသည္။ အခိုက္မတန္႔လ်င္ ျမီြကိုက္၍ရပ္ေစာက္ ေခ်ာလားႏိုင္ပါသည္။
သရီဖိနပ္၀ယ္၀တ္ရန္ ျမန္မာအစိုးရမွ သတင္းစာက တိုက္တြန္းနိန္ေသာ္လည္း သတင္းစာဆိုသည္မွာ ဒါေခ်ခိုင္ရို႕အတြက္ ကုလားဘက္မွာ ပဲစိႏွင့္ဖက္စားရေသာ အရာ၀တၳဴတစ္မ်ိဳးသာျဖစ္ပါသည္။ Safety First ဟုဆိုေသာစာတန္းသည္ ထမင္းကိုထင္းႏွင့္ခ်က္၍ ဘ၀ ဆက္ရေသာ လူသားတစ္ေယာက္အတြက္ အလုပ္မျဖစ္ပါ။
ရခိုင့္ပင္လယ္ေအာက္တြင္ရိွနိန္ေသာ သဘဘ၀ ဓာတ္ငိြ႔သည္ ကပ္စိနည္းသေဌး တစ္မ်ိဳးျဖစ္ပါသည္။ ရီခန္းငါးရွာ၍ အသက္ဆက္ရေသာ ဒါေခ်ခိုင္ရို႕ ေမာင္ႏွမတိကို ရခိုင္သဘာ၀ အရင္းအျမစ္မ်ားသည္ အဖတ္မလုပ္ကတ္ပါ။
ဘ၀သည္ အလြန္ဘင္ဆန္းၾကယ္ပါသည္။ နားမလည္ႏိုင္မႈႏွင့္လဲျပည့္နိန္ပါသည္။ ကံသည္ အလုပ္ဟု ဘုရားကေျပာပါသည္။ ဆင္းရဲလို႔ မလႈဴႏိုင္၊ မလႈဴႏိုင္လို႔ ဆင္းရဲသည္ဟု ဘုန္းၾကီးတိ ဆံုးမတတ္သည္။ တစ္ခါတလီ ကံသည္ အလြန္ဘင္ နားလည္ရခက္တတ္ျပီး၊ အလုပ္ကို တနားေလ့ မျငိမ္းေအာင္ လုပ္နိန္ေရ လႈတိကိုဘင္ ျခီႏႈန္းသတ္ပနာ ဆင္းရဲေအာင္ဖန္တီးပါသည္။
(၃)
အဖိုး ေမာင္သံလႈ တစ္ေယာက္ ဒီဇင္ဘာလ အခ်မ္းတိကို ျခီႏႈန္းသတ္ပနာ သူ႔လက္စြဲေတာ္ရင္းတန္းၾကီးကို ထမ္းလ်က္ ကြ်ဲကူးျမစ္ကမ္းကို ျခီဦးတည့္လာသည္။ ဖိနပ္မစီးႏိုုင္ေသာ သူျခီေထာင္မ်ားသည္ သံတုန္းပိုင္မာသည္။ ဆီလီစူးႏွင့္ ဖက္ရန္စူးတိက အဖို႔ ေမာင္သံလႈ ျခီေထာက္ကို အန္မတု၀့ံကတ္။" ဆင္လားလမ္းမလို" ဆိုေသာ စကားပံုသည္ လႈသားစင္စစ္ျဖစ္ေသာ အဖိုးေမာင္သံလူတြက္ မွန္ကန္နိန္သည္ကို အ့ံၾသစြာတိြရပါသည္။ယင့္ေလာက္ကိုမဆိုထားဂ့ဲ ျမစ္ကမ္းနား ေက်ာက္ေဆာင္တိထက္ ဓားရို႕ပိုင္ထက္နိန္ေသာ ျဂင္းတိကပင္ အဖိုးေမာင္သံလူ ျခီေထာက္ကို အံမတု၀့ံကတ္ပါ။ ဖျဖိန္းတုန္ပါေအာင္ေၾကာက္ကတ္သည္။ အဖိုးေမာင္သံလူသည္ ေခါင္းထဲတြင္ ရိုးစင္းေသာ အေတြးတစ္ခုဟိသည္။ ယင္းခ်င့္မွာ ျမစ္ကမ္းနားေရာက္လ်ွင္ ျဖားက်လာေအာင္ေစာင့္မည္။ ယင္းျပီးေနာက္ ျမစ္ကမ္းနားတြင္ အေျပာင္းအျပန္ ရင္းတန္းထိုးမည္။ ရလာေသာ မ်ိဳင္ေခ်၊ငါးေခ်၊ ပုစြန္ေခ်ရို႕ကို သူ႔အခ်စ္ေတာ္ ပုန္းၾကီးႏွင့္ထမ္းလ်က္ရႊာျပန္မည္။ ေရာက္လ်င္ ထိုရီသတၱ၀ါတိကို ရႊာတြင္လည္ေရာင္းမည္။ ေရာင္းရေသာဒဂၤါးတိကို သမီးေခ်ရို႕ ၊ျမီးေခ်ရို႕အတြက္ ပီးကမ္းမည္။
မီးခြန္တစ္ခု မီးစရာေပၚလာႏိုင္ပါသည္။ ေဒအသက္အရႊယ္ေရာက္မွ အီးအီးခ်မ္းခ်မ္း မနိန္ဘဲႏွင့္ဘဇာေၾကာင္း အခ်မ္းခံ ရင္းတန္းထိုး ဖ့ဲသာၾဟာနိန္ပါေလ။ လူသားတိုင္းသည္ အသက္အရႊယ္ရလာလွ်င္ ျငိမ္းခ်မ္းအီးျမေသာ ဘ၀အာဟာရကိုခံ စားခ်င္ပါသည္။ ရခိုင္လူမ်ိဳးဆိုလွ်င္ အခ်ိန္တန္ေဂ ၀ပုပ္ေစာင့္၊သီလေစာင့္၊ျမီးေခ်၊ျမစ္ေခ်ရို႕ႏွင့္ ပေပ်ာ္နိန္ယင္း အီးအီးခ်မ္းခ်မ္း ဘ၀ဇာတ္သိမ္းလားခ်င္ပါလိမ့္မည္။ ေယဘင္ေဂေလ့ ဆင္းရဲျခင္းဆိုေရ ရိနာသတ္ အျဖစ္ဆိုးက အဖိုးေမာင္သံလူကို မ်က္ႏွာမၾကည့္ပါ။ယင္းက့ဲသို႔ ဘ၀အဟာရ ဖန္းတီးမပီးပါ။ ပဇာေၾကာင့္ယေလာက္ပင္ ဆင္းရဲကတ္ပါေလ။ မလွဴႏိုင္လို႔လား၊ ကံၾကမၼာ ျခီႏႈန္းသတ္ျခင္းေၾကာင္းလား၊ မလွဴႏိုင္လို႔ ဆင္းရဲသည္ဟု ဘုန္းၾကီးရို႕ဆံုးမစကားတိ အကြ်န္အေသ်ွခါၾကားဖူးပါသည္။ ကံ၊ကံ ၏ အက်ိဳးဆက္ရို႕အျဖစ္ အကြ်န္ရို႕လူသားရို႕နိန္ထိုင္ လားလာမႈျဖစ္တည္နိန္သည္ဟုလည္းေျပာကတ္ပါသည္။ ကံသည္ အလုပ္လို႔ ဘုရားကေျပာပါသည္။ ကံသည္ အလုပ္ဟုဆိုလ်ွင္ တစ္သက္လံုးရရိုးသသား လက္ေပါက္ပါေအာင္ အလုပ္လာေသာ ထိုရခိုင္လူမ်ိဳးရို႕အား ဆင္းရဲေအာင္ ထိုကံက ဖန္တီးပါသနည္း။ ၾဟိ့ဘ၀က အက်ိဳးဆက္ေၾကာင္းပါလာ။ ယပိုင္ဆိုေဂ ေဒကမၻာမွာ ရခုိင္လူရို႕ရာ ၾဟိ့ဘ၀က မေကာင္းမႈလုပ္ခမိလာ အကြ်န္ မစိုင္းစားတတ္ပါ။ အရိုးသားဆံုး၀န္ခံရလ်ွင္ ထုိသီအိုရီတိကိုလည္း အကြ်န္ယံုၾကည္မည္မဟုတ္ပါ။ ဇာပိုင္ပင္ဆိုဆို ေဒဆင္းရဲဆင္းျခင္းသားေကာင္းရို႕၏ ကလာဂါ ေနာက္ဘက္တြင္ တိက်ခိုင္မာေရ အေျဖတစ္ခု အဂြင့္ ဟိနိန္မည္မွာ လံုး၀ ေသခ်ာပါသည္။
ေအးေမာင္(ရင္အုံေတာ္ဓာတ္)
Posted by KingMarayu at 09:41 1 comments
Labels: ရသစံုလင္ ေဆာင္ပါးရင္ျပင္
Friday, 2 October 2009
အခ်စ္ျငိ
အခ်စ္ျငိ
...............
အမုဒၵယ ၾကိဳးတစ္ပင္
ကမာငင္နိန္လို႔
ယူဇနာ အသ်ဴတစ္ရာ က
ငါ........
တဗ်င္းလြမ္းနိန္ရေရ....
သိုက္လိုက္ခံလိုက္ရေရ
ငါ ႏွလံုးသား ...
စပါးၾကီးျမီြ ညိဳ႕ခံထားရေရ
ၾကက္မေခ်ပိုင္
ဇာကိုဘင္ လားလား
နင့္မ်က္ႏွာ
ငါ.... ရင္မွာ.....
လ တစ္ရာ ပ လို႔..........
ေအာ္.........အခ်စ္ အခ်စ္
တူးလားေကေလ့
၀ဲမသတ္ႏိုင္
ခါး --လားေကေလ့
ေခ်ာကလက္ေခ်ပိုင္
ငါ မ်ိဳခ် မိနိန္ေရ ဂါ..........
ငါ ...ေရ
ရီမ်ိဳး ကမ္းတင္
ေကာက္ဆရီပင္ ေခ် တစ္ပင္
ယေကေလ့.....
နင္နန္႔က်မွ
ငါ့ ႏွလံုးသားတိ
ရမ္းေပါက္တိုက္ပနာ
အညာရီေပါက္ေကေလ့
အဂုက်မွ
ျငိမွာ ကပ္ ကပ္လို႔ .....................။
ေအးေမာင္(ရင္အံုေတာ္ဓာတ္)
၂၈၊၀၉၊၀၉(၂၀:၄၀)
Posted by KingMarayu at 18:45 0 comments
Labels: ရခိုင္ကဗ်ာ
Saturday, 12 September 2009
ရခိုင့္ အသိစိတ္ တိုးတက္ေျပာင္းလဲျခင္း
................................................
ဘီစီ ၆ ရာစုအလယ္၌တည္းထားကိုးကြယ္ခေသာ မဟာျမတ္မုနိကိုယ္ပြားေတာ္ျမတ္ရာဇ၀င္ကုိရခိုင္လူမ်ိဳးတိုင္းသိကတ္သည္။ ျမတ္ဘုရားသ်ွင္သည္ ေသလာဂီရိေခၚေက်ာက္ေတာ္ေတာင္ထိပ္တြင္ရပ္နားေတာ္မႈလ်က္ ရကၡပႈရတိုင္းဓညအား ဗ်ာဒိတ္ေတာ္
မြတ္ၾကားသည့္အေထာက္ထားတိကို ရခိုင္ေတာင္ေပါက္ၾကီးေက်ာက္စာမ်ားတြင္ မွတ္တမ္းတင္ထားခကတ္သည္။ ျမတ္ဘုရားေရာက္ျခည္ေတာ္ကို ရခိုင္၊ ရဟန္း သ်ွင္လႈရို႕ ၾကည္ညိုမဆံုးျဖစ္နိန္ကတ္ပံုကို မ်က္စိႏွင့္မွန္းၾကည့္လွ်င္ဘင္ၾကည္ႏႈးမူတိျဖစ္မိသည္။
ယင္းသို႔ေသာ ၾဟည္လ်ားလွသည့္တခ်ိန္တစ္ခါက ၾကီြးသြန္းရုပ္ထုေတာ္ၾကီးကို ရကၡပႈရသားတိ သြန္းလုပ္ခကတ္သည့္သမိုင္းတစ္ရပ္သည္ကမၻာ့လူသားမ်ားဆိုင္ရာ အသိညာဏ္တိုးတက္ေျပာင္းလဲပံုႏွင့္ဆက္စပ္ယူသင့္ပါသည္။ ၾကီြးသြန္းအတတ္ပညာမ်ားမဟိသေလာက္ယွားပါးနိန္ေသာ ထိုေခာတ္ထိုအခါက ရခိုင္လႈမ်ိဳးမ်ားသည္ ယင္းသို႔ေသာ လက္ရာေျမာက္သည့္ရုပ္ထုေတာ္ျမတ္ၾကီးကို သြန္းလုပ္ႏိုင္သည္္ကိုသံုးသပ္ေလ့လာၾကည့္လ်ွင္ ရခိုင္မ်ား၏ အသိညာဏ္တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈသည္ အံ့မခန္းပင္ျဖစ္ပါသည္။
လႈသားမ်ား၏ အသိညာဏ္ေျပာင္းလဲတိုးတက္ပံုကို ေရာင္ျပန္ဟပ္ႏိုင္ေသာ ကမၻာေပၚမွ အျခားေသာအေထာက္အထားမ်ားမွာ 2750 BC ခန္႕ေလာက္ကတည္ထားခေသာ ပီးရမစ္ မ်ားျဖစ္ပါသည္။ ပီးရမစ္ တည္ထားမႈရို႕သည္ အႏွပညာလက္ရာ အလြန္ပင္
အဆင့့္ျမင့္လွျပီး၊ေဆာင္လုပ္မႈဆိုင္ရာ အတတ္ပညာမွာလည္း အသားပါလွသည္။ အဆာက္အဦးတစ္ခု ေဆာင္လုပ္လွ်င္ ေဆာက္လုပ္သည့္ အတက္ပညာႏွင့္ အႏွပညာသာမက၊ Team Work လို႔ေခၚေသာ အတူတကြပႈေပါင္းလုပ္ေဆာင္မႈတိ ေရာ
ထီြးနိန္သည္။ လႈသားသဘာ၀ အရ ပႈေပါင္းလုပ္ေဆာင္မွ ဇာအရာမဆိုေအာင္ျမင္ႏိုင္ပါသည္။ ပႈေပါင္းလုပ္ေဆာင္ကတ္ရန္ေလ့လူသားမ်ား၏အသိသဘာ၀စိတ္မွ လံႈ႕ေဆာ္ပီးတတ္သည္။ ေဒနိန္႕ ကမၻာၾကီးသည္ေဒပိုင္ေခာတ္မွီတိုးတက္လာသည္မွာလူသားမ်ား၏ပႈေပါင္းလုပ္ေဆာင္ျခင္း၏တစ္ေဒသရလတ္ဟုဆိုလ်ွင
္ဇာသူကမွမျငင္းႏိုင္ပါ။
ဘီစီ ၆ရာစုဆိုေသာအခ်ိန္သည္ ကမၻာေပၚထက္က လူသားမ်ားတိုးတက္မႈအစမဟုတ္ပါ။ ထိုအခ်ိန္ထိုအခါက အကြ်န္ရို႕ကမၻာၾကီး၏ တစ္ခုလံုး ေတာနက္မ်ားဖံုးလႊမ္းနိန္လိမ္႔မည္။ လူသားမ်ားအမ်ားစုသည္ အမဲလိုက္ျခင္းျဖင့္အသက္ဆက္ခြင့္တာ၀န္ကိုထမ္း
ေဆာက္ထားကတ္လိမ့္မည္။ကမၻာၾကီး၏မ်ားစြာေသာတိုင္းျပည္ သို႔မဟုတ္ လႈမ်ိဳးစုအႏြယ္မ်ားသည္ တသီးပုဂၢလ နိန္ထိုင္လ်က္ဟိကတ္လိမ့္မည္။ ယဘင္ယေကေလ့ ရခိုင္မ်ား၏ အတူတကြ ပႈေပါင္းပါ၀င္လုပ္ေဆာင္ျခင္း၊ လႈ႕က်င့္၀တ္မ်ားခ်မွတ္ျခင္း၊
အႏွပညာႏွင့္ ေဆာက္လုပ္ေရးအတက္ပညာမ်ားသည္ ထိုေခတ္ထိုအခါႏွင့္ႏွိင္းလ်ွင္ မယံုေလာက္ေအာင္ဘင္တိုးတက္ေျပာင္းလဲနိန္သည္။ ယင့္ခ်င့္ေတာင္မကသိမ့္ဘဲ ရခိုင္မ်ားသည္ ထိုရာစုမတိုင္ခင္ခါကင္ ျမိဳ့ျပႏိုင္ငံမ်ားတည္ေထာင္ႏိုင္ခကတ္သည္။ ဘီစီ၆ရာစုေႏွာင္းပိုင္းကာလမ်ားတြင္ရခိုင္အေတြးအေခၚမ်ားသည္ ေဒနိ ရခိုင္လူ႔အဖြဲအစည္း၏နီထိုင္ပံုကိုဘင္သက္ေရာက္လ်က္ဟိမ့္သည္။ ဗုဒၵ၀ါဒ အေျခခံေသာ လူ႕က်င့္၀တ္မ်ားသည္ရခိုင္လူ႔အဖြဲ႕အတြင္း ဘီစီ ၆ရာစုကပင္ အစပ်ိဳးလာသည္ဆိုလ်ွင္ အကြ်န္မျငင္းပါ။
ရခိုင့္အသိစိတ္တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈတြင္ေျမာက္ဦးေခတ္တြင္ထိပ္ဆံုးကိုေရာက္ဟိလာသည္။ေျမာက္ဦးေခာတ္ရခိုင္အေတြးအေခၚမ်ားသည
္အိမ္နီးခ်င္ႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ အေနာက္ဥေရာပႏိုင္ငံတစ္ခ်ိဳ႕ဘင္အကိုင္းသတ္ႏိုင္ေၾကာင္းသမိုင္းတိကေဖာ္ျပပါသည္။
ေျမက္ဦးေခတ္တြင္ ရခိုင္စာပီ၊အႏွပညာ၊ဂီတ စသျဖင့္ ဘက္စံုက တိုးတတ္လာခသည္။ ရခိုင္စာပီႏွင့္ ရတု၊လကၤာမ်ားသည္ ရိုးမကိုေက်ာ္လ်က္ျမန္မာျပည္ကိုဘင္လႈပ္ကိုင္ႏိုင္ခသည္။ အိမ္ၾဟိ့စံမင္းခေမာင္း၏ အထိမ္းေတာ္ၾကီးျဖစ္ေသာ ဥကၠာပ်ံအမတ္
အား ရခိုင္သံတမန္အနိန္ျဖင့္အင္း၀ကိုေရာက္စဥ္ ျမန္မာဘုရင္က ရာဇသၾကၤန္နာမည္ျဖင့္ ေျမွာက္စားဖႈးသည္။ အဂုေခတ္ ဒီမိုကေရစီဟုထင္ယွားလာေသာ အေတြးအေခၚစနစ္တစ္မ်ိဳးသည္ ရခိုင္ေျမာက္ဦးေခတ္တြင္ ၾဟင္သန္နီေၾကာင့္ေလ့လာသိဟိရသည္။
ဥကၠာပ်ံမွ အင္း၀ပေဒသရာဇ္ စနစ္ကိုမၾကိဳက္၍ေ၀ဖန္သည္ကို အမ်က္ထြက္ေတာ္မႈေသာ ျမန္မာအင္း၀ ဘုရင္သည္ ဥကၠာပ်ံအား ေျမက္ဦးသို႔ အယင္ျပန္ခိုင္းဖႈးသည္။ ယင္းကဲ့သို႔ အေထာက္အထားတိကိုသံုးသပ္ျခင္းအားျဖင္း ရခိုင္ရို႕အုပ္ခ်ဳပ္ပံုစနစ္
သည္ တစ္ျခားအိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားႏွင့္ကြာျခားမႈဟိလိမ့္မည္။
ေဆာက္လုပ္မႈဆိုင္ရာအႏွပညာဘက္တြင္လည္း ရခုိင္ရို႕သည္အံ့မခန္းတိုးတက္ေျပာင္းလဲနိန္ေၾကာင္းသမိုင္းတိက ေျပာျပနိန္ပါသည္။ေျမာက္ဦးေခတ္အဆက္ဆက္ကတည္ထားကိုးကြယ္ခေသာ ဘုရား၊ပုထိုး၊သိမ္ေတာ္မ်ား၏ ေဆာက္လုပ္မႈဆိုင္ရာစြမ္းရည္သည္ ကမၻာတြင္စံတင္ေလာက္ႏိုင္သည္။ ေက်ာက္တံုး၊ေက်ာက္စိုင္မ်ားႏွင့္တည္ထားကိုးကြယ္ခေသာ ထိုပုထိုးေတာ္ အဆူဆူရို႕သည္ ရခိုင္မ်ား၏ အသိစိတ္တိုးတက္ေျပာင္းလဲမႈအဆင့္ဆင့္သက္သီမ်ားျဖစ္သည္။ ထုကၠန္ပုထိုးေတာ္ၾကီးတည္ေဆာက္ပံုကိုအေနာက္ႏိုင္ငံကပညာသ်ွင္တစ္ခ်ိဴ႕ကပင္ခ်ီးက်ဴးထားျပီးရခိုင္မ်ား၏တိုးတက္ခပံုသည္
မေခေၾကာင္းမွတ္ခ်က္ျပဳကတ္သည္။
ေအးေမာင္(ရင္အံုေတာ္ဓာတ္)
၁၁၊၀၉၊၀၉
Posted by KingMarayu at 01:06 0 comments
Labels: ရသစံုလင္ ေဆာင္ပါးရင္ျပင္
Subscribe to:
Posts (Atom)
